باب 12 حكم ديوار ميان دو خانه 1501 - ( 1 ) منصور بن حازم گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء ديوارى از نى كه دو خانه را از هم جدا مىكند ، سؤال كردم . امام عليه السلام معتقد بود كه امير مؤمنان عليه السلام حكم كردند كه آن متعلق به صاحب خانه‌اى است كه طنابى كه با آن نىها را مىبندند به خانهء وى متصل و گره‌هايش به سوى آن باشد . » 1502 - ( 2 ) جابر از امام باقر عليه السلام از پدرش عليه السلام از جدش عليه السلام روايت مىكند كه : « دو نفر نزد اميرمؤمنان عليه السلام دربارهء خصّ با هم نزاع كردند . امام عليه السلام فرمود : خصّ متعلق به كسى است كه قمط به طرف اوست . » مرحوم صدوق قدس سره مىفرمايد : « خصّ ، نىهايى است كه در روستاهاى ميان كوفه و بصره خانه‌ها را از يكديگر جدا مىكند و قمط ، بستن و گره زدن ريسمان است ؛ يعنى ديوارى از نى كه دو خانه را از هم جدا مىكند و متعلق به كسى است كه ريسمانى كه با آن نىها را مىبندند به آن طرف بسته شده باشد و گفته شده است كه قماط ، سنگى است كه درِ خانه را به آن مىبندند . » 1503 - ( 3 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه : « دو نفر دربارهء ديوار ميان خانه‌هاىشان نزد امير مؤمنان عليه السلام با هم نزاع كردند و هر يك مدّعى مالكيت آن شدند ، بدون آن‌كه يكى از آنان براى ادعاى خود بيّنه داشته باشد . امير مؤمنان عليه السلام در اين نزاع به نفع كسى حكم كرد كه طنابى كه با آن نىها را مىبندد به خانهء او متصل باشد و اتصال خشت‌ها و سنگ‌ها به سوى خانه او باشد . اگر ديوار از خشت و سنگ باشد ، بررسى مىشود ؛ در صورتى كه به ساختمان يكى از آنان متصل باشد ، مال اوست و اگر به ساختمان هر دوى آنان متصل باشد يا به ساختمان هيچ‌كدام متصل نباشد و هر دوى آنها سوگند ياد كنند ، مال هر دوى آنها خواهد بود ولى اگر يكى از آنها سوگند